طرفای 10 شب بود که گوشیم زنگ خورد. میس کال. رو صفحه نوشته بود فردین. بغض گلوم و گرفت.

·        مصی باز شروع کردی؟ چند بار بگم با خط فردین بهم زنگ نزن؟ می خوای دیونم کنی؟

-         سلام... فردینم، داشتم مسج می خوندم اشتباهی دستم رفت شمارت و گرفتم.

هیچی نگفتم...

-         می تونم یه سئوال بپرسم؟

·        نه... دفه قبلم با یه سؤال شروع شد. بهت گفتم به زندگیم بر نگردی. پشیمونم نیستم. دیگه هیچی نگو، لطفا... بای.

-    من قصد شروع یا ادامه چیزی رو ندارم... اگه بخوام هم چیزی رو شروع کنم خدات هم نمیتونه جلوم رو بگیره... فقط یه سئوال داشتم!

·        بگو...

-         نفرینم کردی؟

·        چی باعث شد این فکر و بکنی؟

چند لحظه سکوت...

·   هنوزم رو هوا حرف می زنی. نمی دونم چرا این حرف و زدی ولی هیچ وقت کسی و نفرین نکردم، چه برسه به تو که... مطمئن باش هیچ وقت هیچ کس جای تو رو واسم نمی گیره. هر کس که با من هم کلام شده تو رو میشناسه. هیچ وقت جز خاطراتمون و دلتنگیام چیزی نگفتم. چجور کسی و نفرین کنم که یه لحظه خیالش راحتم نمیزاره؟ اگه گفتم بری این نبود که ازت بدم بیاد، نه... نمی تونستم تو اون حال ببینمت. این جدایی به صلاح هر دوی ما بود. توام فقط اومده بودی کاری کنی ازت متنفر شم، که فراموشت کنم... دیوونه. توی اون شبا که می گفتی مستی نبودی، این و مطمئن بودم. نمی خواستم بمونم و بشم آینه دقت... نمی تونستم... همیشه فقط دوست داشتن کافی نیست.

-    زندگیم راکد شده. هر چی دست و پا میزنم پیشرفت که نمیکنم هیچ، هرچی داشتمم از دستم رفت. این همه کار می گرفتم الان صفر، فکر نکنی واسه پول و درآمد ناراحتم، نه! فقط از این ناراحتم با کار مشغول میشدم و فکرم آزارم نمی داد، اما...

-    من رو هوا حرف نمیزنم... اگه حرف اشتباهی یا چیز بدی از دهنم در میرفت اون وقتا دهنم نجس بود ... البته الانا بهش میگم دهن حلال...!

دیگه هیچی نگفتم... راستش شارژم تمام شده بود. اونم چیزی نداد تا یکی دو روز بعد، طرفای  8 شب بود...

-         سلام...

-         سلام خانم میرزایی حال شما خوبه...؟

-         پس حدسم درسته از دستم ناراحتی واسه حرف چند شب پیش. ولی جواب سلام...

·        من شعورم به واجبات میرسه، گوشی دستم نبود. ولی تو که امر به واجبش می کنی چرا عمل نمی کنی؟

-    1 جواب سلامم رو بده 2 انقده خشک برخورد نکن، بده 3 از این ناراحت بودم که همه وقت بجز آزار و اذیت و حرف های چرند خیری ازم ندیدی، این رنجم میده 4 من که منظور پیامتو نفهمیدم 5 واسه من بی سواد اُمی فارسی بنویس خانم مهندس

-         به چی عمل نکردم... کدوم واجبات...

·   مشروب... حتی به خاطر منی که بهم معتقد بودی کنارش نزاشتی چه برسه به اون که هیچ وقت باورش نداشتی. اینم چیزیه که من و آزار میده.

-         چیزی به ذهنم نمیرسه بفرستم برات...

-         یه کم از خودت واسم می گی؟

-         تا این اندازه خسته کننده شدم...

-         موندنی نیستم... خیلی زود میرم!

·        تو هیچ وقت موندنی نبودی...

-         کنایه بارم نکن... ناراحتم نکن...

-         راستی چقده پسر خوبی شدم که نگو... باورت میشه؟ (نع باورش نمیشه)

·   تو تمام باور منی. اگه بگی الان صلات ظهره میگم درسته. تو همیشه واسم خوب بودی، بهترین بودی. نمی خواستم جور دیگه ای ببینمت، حتی وقتی بهم بد می کردی... خواستی اشکم و در بیاری، آوردی. دیگه برو...

·        فردین بسه دیگه. ما با اشتباهمون گذشته و حال و آینده هم و خراب کردیم، دیگه بسه... تمامش کن.

-    چیو خراب کردیم، چی میگی تو؟ گذشته رو کجا خراب کردیم، حال هم که در امن و امانه، آینده هم که گور باباش هرچی شد شد، نه؟ دیدی چقدر خوبم من؟

-         یه کم از خودت واسم میگی؟

·        از خودم چیزی نمونده که بگم...

-         اگه بخوای ناراحت شی یا گریه کنی، انشالله ماشین چپ شه بمیرم. تو جاده بندر اهوازم پس مواظب رفتارت باش.

·        آهان، پس تنها بودی که اس دادی دفعه قبلم داشتی میرفتی بندر که اس دادی.

-         یه کم بیشتر از خودت واسم بگو...

·   چی باید بگم؟ چاق تر شدم، شعر و گذاشتم کنار، سرم تو لاک خودمه، درسم ضعیف شده، افسرده شدم، حتی به مصی هم دیر به دیر میزنگم... دیگه؟

-         لااقل بگو خدا نکنه...

-         دیگه...

-         داری به چی فکر می کنی...؟

-         یه چیزی بگو...

·        کی میرسی؟

-         فردا ظهر... چرا پرسیدی؟

-         کجا...

-         اگه منظورت خونس فردا ظهر میرسم...

·        گفتی یه چیزی بگو... خواستم یه چیزی گفته باشم... همین.

-         همین جوری هم خوبه... دیگه چه خبر خانم میرزایی...

·        واسه چی داری میای اهواز؟

-         می خوام خونه رو جابجا کنم... علی می خواد عروسی کنه گفتم یه آپارتمان «متن موجود نیست»

-         خب خانم میرزایی دیگه چه خبر...

-         مریضم...

-         خب دیگه چه خبر...

·        خونه رو چی؟

-         عوضش کنم جای دیگه بگیرم، آپارتمان.

-         خب یه چیزی بگو دوس دارم باهام حرف بزنی...

-         واسه اسباب کشی میای کمکمون!

·        آره حتماً میام.

-         بگو جان خودت میام...

-         چرا ساکت شدی...

-         بگو جان خودت میام...

·        کجا میام؟

-         بگو جان خودت میام واسه اسباب کشی...

·        مگه من بار کشم؟

-         مگه خودت نگفتی میام کمک... بعدش هم مگه تو دوست خانواده ما نیستی؟

-         هنوز خیلی بچه ای که بخوای من و فریب بدی. فکر کردی اگه کم محلی کنی ازت میرنجم؟

-    ببین خانمی میدونم باور نمی کنی، اما بجان مادرم که تنها امید برای ادامه زندگیه حاظرم جونم از بدنم در بیاد ولی کوچکترین مشکلی برات پیش نیاد، تو چی فکر کردی که مثلاً با این کارات من نظرم نسبت بهت عوض میشه! نه جونم تو همونی هستی که من تو زندگیم فقط اونو قبول دارم و بس!

-         شارژ باطریم داره تملم میشه احتمالاً خاموش شه... اگه نمیگی چه ربطی به من داره.

طرفای 2 شب بود. شارژ داشتم ولی دیگه جواب ندادم. ظهر روز بعد باز مسج داد...

-         سلام، اربعین حسین تسلیت...

جواب ندادم... ذهنم بد جوری درگیر بود. نمیدونستم باید چکار کنم. هرچه به مصی زنگ میزدم جواب نمیداد. بد جور به هم ریخته بودم. شب دیگه نفهمیدم چی شد... تنها چیزی بود که به ذهنم میرسید. زنگ زدم به آجی مهری. باهاش حرف زدم. بهش گفتم فردین باز داره بهم اس میده. می دونستم فردین از آجی مهری حساب می بره. بهش گفتم باهاش حرف بزنه و بگه دیگه تمام کنه. عصبی بودم. صدام می لرزید. نمی دونستم کاری که می کنم درسته یا غلط، به خوب و بدش فکر نمی کردم فقط می خواستم تمام شه... باید تمام می شد.

بعد از اون تا سه چهار روز هرچی زنگ می زدم مصی گوشیاش خاموش بود. مسلمم دزفول بود نمی تونست بره سمتش. خیلی نگران بودم. آخه یهو از دهنم پرید گفتم هر چی به مصی میگم فایده نداره کاری ازش بر نمیاد که به شما زنگ زدم.

نگران بودم باز به خاطر من مصی و اذیت کرده باشن یا حرفی بهش زده باشن.

چند شب بعد مصی زنگ زد، زنگ که نه تک زد. طرفای 2 شب بود. گفت خونشون و جا به جا کردن.

وقتی بهش گفتم چی شده جا خورد. اصلا از هیچی خبر نداشت. گفت متوجه شدم مهری داره با فردین صحبت می کنه ولی نفهمیدم راجع به چی... نمی تونم بگم چه حالی داشتم فقط خدا رو شکر می کردم که به خیر گذشت. خیلی می ترسم... نمی دونم آخرش چی پیش میاد... فقط دعا می کنم تمام شده باشه.

این روزا سرم و به همه چی گرم کردم که بهش فکر نکنم. دیگه شعر نمی نویسم که یادش نیفتم. کلاسای خطم و دوباره شروع کردم. الانم که بد جور سرما خوردم همش خونه خوابم. نه بیرون میرم نه حتی از جام بلند می شم. با خانوادم حرف نمی زنم. روزی یه وعده هم غذا نمی خورم. حوصله هیچی و ندارم. مث بچه ها خودم و با چت سر گرم می کنم که حواس خودم و پرت کنم و نفهمم دورم چی میگذره...

این روزا اصلاً خودم نیسم...